Üniversitede öğrenci olduğum yıllarda bir yere yetişmek için son sürat yürüyordum. Yürüdüğüm mekan bulunduğum şehrin en işlek caddelerinden birisiydi ve kapıları kaldırıma açılan dükkanlarla doluydu. Ben hedefe kilitlenmiş tam gaz ilerlerken yolun karşısındaki birşeye bir an için gözüm ilişti o anda, önünden geçmekte olduğum dükkanlardan birinin kapısından bir bayan hızlıca kaldırıma çıkıverdi. Tabi ben duramamıştım ve gayri ihtiyari benden biraz kısa ve zayıfça olan bayanı kucaklayı verdim. Hatta o vaziyette 1-2 adım bile attım. Bereket kadıncağız kucağımdan kurtulduğunda gösterdiği tepki sadece gülmek oldu. Fakat ben çok mahcup olmuş, özür dileyerek yoluma devam etmiştim.

Bir İngiliz, bir Alman, bir Fransız ve Temel, aynı uçakta seyahat etmektedir. İngiliz, bir telefon görüşmesinden sonra, "açın kapıyı, atacağım kendimi aşağıya" diye bağırmaya başlar. Sakinleştirip, ne olduğunu sorarlar. "Şimdi duydum, annem genel eve düşmüş" der. Bir süre sonra Alman bir telefon görüşmesi yapar ve o da "açın kapıyı atacağım kendimi" diye feryad eder. Onu da yatıştırıp ne olduğunu sorarlar. O da aynı cevabı verir. Az sonra bir telefon görüşmesi yapan Fransız da "açın kapıyı, atacağım kendimi aşağıya" diye bağırır. Onu da güç bela teselli edip ne olduğunu sorarlar. Fransız da annesinin genel eve düştüğünü söyler söylemez, Temel büyük bir öfkeyle yerinden fırlar:
-Açun ulan kapiyi, atacağum kendumi aşağiya!
Temel'i büyük güçlükle tutmaya çalışırken sorarlar:
-Sana ne oldu ki?
Temel:
-Ula bu kadar orosbi cocuğunun arasinda duracağuma atarum kendumi aşağiya daha eyi daa!!